Persoonlijk: Deel 3

De laatste tijd kreeg ik ineens steeds meer vragen over mijn straatvrees. ‘Wat is het precies’, ‘ben je bang voor mensen’, ‘Hoe gaat het nu met je’ etc. etc. Wel toevallig want ik was al een tijdje van plan om weer een keertje een persoonlijk update te doen. Ik vind het belangrijk dat jullie mij een beetje leren ‘kennen’ en daar hoort ook mijn ‘zieke’ kant (klinkt raar) bij. Ook weet ik dat ik lezeressen heb die hetzelfde hebben en wie weet kan ik zo ook een beetje helpen. Geen zin in een persoonlijk verhaal (het is trouwens voornamelijk positief), dan niet verder lezen ;D…

Laat ik eerst eens vertellen wat ik precies heb en wat straatvrees is, wel denk ik dat het per persoon verschillend is. Mijn straatvrees heeft heel simpel te maken met bang zijn voor de angst die misschien wel gaat komen. Ongeveer ruim twee jaar geleden heb ik voor mijn darmen een erg vervelend onderzoek gehad en toen ben ik voor het eerst gaan hyperventileren. Ik denk dat veel van jullie wel weten wat het is maar toch hier even een stukje wat het exact is:

Bij hyperventilatie ademen mensen sneller en dieper dan normaal. Bij iedere ademhaling krijgen we de zuurstof binnen die nodig is voor allerlei lichamelijke processen.
Bij deze processen ontstaat koolzuur, dat we weer uitademen. Als er te snel of te diep wordt ingeademd, wordt er te veel zuurstof in korte tijd opgenomen en wordt er ook te veel koolzuur uitgeademd. Hierdoor blijft er te weinig koolzuurgas in het bloed, waardoor de lichaamsprocessen worden verstoord. Dit veroorzaakt klachten die op zich niet ernstig, maar wel bijzonder lastig zijn, zoals benauwdheid, beklemming op de borst, hartkloppingen, tintelingen in vingers, voeten of mond, transpiratie en duizeligheid.

Heel vervelend en erg beangstigend, vooral de eerste paar keer omdat je niet weet wat je overkomt. Na het onderzoek ging het eerst wel goed met me. Totdat ik een keer in de stress schoot en meteen kwam ik weer in een hyperventilatie aanval. Eerst trok ik me er niet zo heel veel van aan en deed ik gewoon mijn dagelijkse dingen. Ik ging elke dag boodschappen doen, ik werkte, ik studeerde, ik stapte op de fiets naar mijn pony en bij wijze van zou ik zo in de trein naar Amsterdam stappen. Totdat ik op een gegeven moment steeds vaker ging hyperventileren. Ik denk ongeveer wel twee tot drie keer per dag en ze werden ook steeds heftiger. In die tijd voelde ik me zo verschrikkelijk. Het was heel vermoeiend, lichamelijk maar psychisch eigenlijk nog veel zwaarder. Als je hyperventileert heb je heel simpel gezegd het gevoel dat je doodgaat (klinkt heel raar, maar het is zo). En elke keer tijdens het hyperventileren moet je continu jezelf in je hoofd er van overtuigen dat je niet doodgaat en dat het ook weer overgaat. In het begin was dit super moeilijk en heel zwaar. Doordat mijn paniekaanvallen steeds meer voor kwamen ben ik dingen gaan vermijden. Niet meer naar de supermarkt, niet meer naar school, niet maar naar mijn werk, niet meer winkelen en langzaam maar zeker kwam ik helemaal nergens meer. Ik zat alleen maar thuis in mijn ‘veilige zone’. En zo heb ik eigenlijk mijn straatvrees ontwikkeld en is het zo ontstaan. Achteraf (waar ik nu niets meer aan heb en ik kijk ook absoluut niet meer terug, maar juist naar voren) kan ik mezelf voor mijn hoofd slaan dat ik toen alles ging vermijden. Ik heb mij in die tijd heel naar gevoeld, misschien wel zelfs wel tegen het¬†depressieve¬†aan. Ik zat eigenlijk alleen nog maar op bed en zag eigenlijk maar weinig mensen en ik vond het eigenlijk maar saai zo. Wat wel heel fijn was en wat nog steeds heel fijn is, is dat ik mijn blog heb. Mijn blog is heel belangrijk voor mij, omdat ik op deze manier iets kan doen waar ik enorm veel plezier aan heb zonder dat ik mijn huis uit moet. Langzaam maar zeker ging het op een gegeven moment wel weer iets beter met me, ik voelde mij in ieder geval psychisch veel sterker en ook gewoon vrolijker. Ik weet nog dat ik op een verjaardag was en dat mijn oudste zus zei: ‘San, ik zie dat het weer wat beter met je gaat, je ogen stralen weer’. En dat raakte mij toen heel erg en nu ik het zo weer typ ook weer, want ze had zo gelijk.

En zo heb ik eigenlijk straatvrees ontwikkelt, puur omdat ik bang ben dat ik buiten ga hyperventileren. Dus eigenlijk bang voor de angst. Eigenlijk weet ik ook inmiddels na ruim een jaar dat buiten niets gebeurt, maar in mijn hoofd zit het zo diep dat het langzaam maar zeker moet gaan slijten. Waarschijnlijk is het voor jullie heel normaal om naar buiten te gaan en voel je eigenlijk geen angst maar voor mij is het juist heel normaal dat mijn lichaam bij naar buiten gaan de alarmbellen laat rinkelen. Dit is ook iets waar ik zelf niet heel veel aan kan doen omdat mijn hersenen in weze gewoon foute connecties legt: ‘Naar buiten, oeh eng laten we maar adrenaline aanmaken’. Het enige wat ik nu hier aan kan doen is door ‘gewoon’ het te doen en zo weer langzaam vertrouwen krijgen, alleen dit is niet altijd even makkelijk omdat mensen toch snel de ‘makkelijke’ weg kiezen.

Maar hoe gaat het nu eigenlijk met me? Ik kan eigenlijk wel stellen dat het heel goed met me gaat. Ik ben er nog niet maar ik ben alweer een stukje dichterbij. Ik hoef niet meer ‘per se’ binnen te blijven. Wil ik namelijk een weekendje weg of op visite dan doe ik dit ook ‘gewoon’, wel met de auto (dit doe ik trouwens sinds kort wel met een kwart pilletje wat kalmerend werkt). Het is echt elke keer heel moeilijk, vooral de eerste tien minuten en daarna is er eigenlijk niets meer aan de hand. Doordat het steeds zo goed gaat, krijg ik ook steeds meer vertrouwen en over een tijdje fiets ik gewoon weer overal heen. Ook heb ik bijna nooit meer een paniekaanval, misschien een keer maand en vaak ook helemaal niet zo heftig. Vaak voel ik het ook wel een beetje ‘opkomen’ en kan ik het zelf wel snel in de kiem smoren door mijn gezonde verstand te gebruiken en me te concentreren op mijn ademhaling. Natuurlijk ga ik ook elke dag zeker drie keer naar buiten om mijn lieve hondje Puck uit te laten. Ook dit is heel fijn want zo kan ik toch een beetje genieten van buiten en in de buurt van mijn huis ben ik zelfs niet eens meer bang. Verder doe ik ook steeds meer dingen en ik ben af en toe erg verbaasd over de dingen die ik allemaal kan. Zo ga ik af en toe naar een winkel (wel samen met iemand) en zo heb ik nog veel meer dingen gedaan waarvan ik niet wist dat ik het nog kon, bijvoorbeeld naar Italie… Op dit moment heb ik geen therapie meer omdat het probleem was dat ik er niet echt kon komen omdat ik mijn huis niet uit durfde. Binnenkort wil ik toch weer een therapie gaan volgen omdat ik er nu ook echt klaar voor ben en ook wel besef dat ik het nodig heb om weer helemaal beter te worden. Hopelijk na de therapie kunnen jullie kennis maken met Sanne 2.0.

Zo een heel verhaal maar ik hoop dat het voor jullie nu wat duidelijker is wat straatvrees/paniekaanvallen etc. inhoudt, maar het kan natuurlijk voor iedereen verschillend zijn. En zoals jullie hebben kunnen lezen gaat het echt wel heel goed met me en kan ik eindelijk weer een beetje leven. Dit komt denk ik ook wel door mijn instelling omdat ik nu alles weer veel positiever inzie en soms dingen ook ‘gewoon’ doe met mijn verstand op nul. Ik ben er nog niet maar ik kom er wel, dat weet ik 100% zeker! Voor de mensen die hier ook mee dealen, ik weet hoe zwaar het is maar blijf vooral geloven dat je beter wordt en dat je veel meer aankunt dan dat je beseft! Mocht je nu nog steeds vragen hebben, of je verhaal kwijt willen? Mail me of laat een comment achter…

(Vanmiddag trouwens een ‘normale’ update, namelijk een filmpje!)

 

Dit vind je vast ook leuk...

29 Comments on Persoonlijk: Deel 3

  1. Marina
    16 augustus 2011 at 08:46 (7 jaar ago)

    Dapper dat je alles op je blog zet. Fijn dat het de goede kant op gaat; ga zo door, je kunt het!

    Beantwoorden
  2. Miranda
    16 augustus 2011 at 09:06 (7 jaar ago)

    Knap dat je het zo op je blog schrijft. Wel fijn dat het nu wat beter gaat ;D

    Beantwoorden
  3. Willemijn
    16 augustus 2011 at 09:19 (7 jaar ago)

    You go girl! Volgens mij doe je het echt geweldig! Het lijkt me zo moeilijk om je angsten zo aan te moeten pakken! Over een tijdje gaan wij samen een keertje iets leuks doen in Groningen! ;)

    Beantwoorden
  4. By Sjanty
    16 augustus 2011 at 09:24 (7 jaar ago)

    Wat mooi dat je er zo open over vertelt en ik hoop voor je dat het steeds beter en beter met je mag gaan!

    Beantwoorden
  5. Esmay
    16 augustus 2011 at 10:46 (7 jaar ago)

    Blij dat het weer beter met je gaat! Klinkt wel heftig zeg met die paniekaanvallen, niet zo fijn :( Maar alles komt goed!

    Beantwoorden
  6. Marie
    16 augustus 2011 at 11:42 (7 jaar ago)

    Ik ben echt zo blij dat het goed met je gaat! Dat meen ik echt uit de grond van mijn hart :)

    Beantwoorden
  7. jessica
    16 augustus 2011 at 13:13 (7 jaar ago)

    Blij dat het goed met je gaat! =)

    Beantwoorden
  8. DalaLuz
    16 augustus 2011 at 15:31 (7 jaar ago)

    Fijn dat het zo goed met je gaat nu, een hele overwinning!

    Beantwoorden
  9. Nina
    16 augustus 2011 at 15:43 (7 jaar ago)

    Echt fijn dat het zo goed gaat. En dapper van je om dit te plaatsen.

    Beantwoorden
  10. Merel
    16 augustus 2011 at 17:07 (7 jaar ago)

    Heel knap dat je je verhaal hier doet. En succes met alles!

    Beantwoorden
  11. Marijke
    16 augustus 2011 at 18:38 (7 jaar ago)

    Echt heel knap dat je dit zo durft te delen met je bezoekers Sanne!
    Het lijkt me echt onwijs lastig om hier mee om te kunnen gaan..
    Gelukkig gaat het al stukken beter met je nu!

    Beantwoorden
  12. Liann.
    16 augustus 2011 at 18:40 (7 jaar ago)

    Heel erg knap van je dat je er al zo goed mee om kan gaan en fijn dat het de goede kant opgaat. Heel veel succes ermee!

    Beantwoorden
  13. Bettie
    16 augustus 2011 at 19:25 (7 jaar ago)

    Fijn dat het nu wat beter gaat ,heftig allemaal Hopelijk gaat het nu steeds verder vooruit !

    Beantwoorden
  14. Debby
    16 augustus 2011 at 19:35 (7 jaar ago)

    Heej,

    Kijk zo om de dag wel even op je blog en nu zag mijn oog iets interessants namelijk dit verhaaltje wat ik herken!
    Bij mij is dit een maand geleden begonnen, en ik word er stapel gek van omdat je eigenlijk niet meer normaal kunt ” functioneren” bang dat het weer komt..
    voor mij dus erg fijn om hier herkenning in te lezen..
    mag ik vragen wat voor therapie jij doet?
    ik kan volgende week maandag pas beginnen met ademhalingstherapie, maar ik hoor ook steeds meer over ook praten met een psycholoog om van je angsten af te komen?
    Goed om te lezen dat jij al aan de betere kant bent..

    Groetjes Debby

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      18 augustus 2011 at 11:26 (7 jaar ago)

      Op dit moment doe ik nog geen therapie maar ik ga er binnenkort wel mee beginnen, wat weet ik nog niet precies. Ik heb wel een therapie gevolgd in het UCP dat is eigenlijk de Psychiatrie afdeling in het ziekenhuis in Groningen en zij zijn behoorlijk gespecialiseerd in angststoornissen. Ik vond dit zelf niet zo geslaagd omdat dit een groepstherapie is en dit vond ik alleen maar heel naar ivm verhalen van de andere mensen, daar voelde ik mij niet zo prettig bij. Maar het is voor de meeste mensen wel een hele goede therapie!

      Ik wil je in ieder geval heel veel succes en sterkte wensen en een tip: Ga alsjeblieft geen dingen vermijden, hoe moeilijk dit ook is!

      Liefs,
      Sanne

      Beantwoorden
  15. Mirjam
    16 augustus 2011 at 21:36 (7 jaar ago)

    Wat fijn dat het wat beter met je gaat Sanne!
    Dikke respect voor jou!

    Beantwoorden
  16. Linda
    16 augustus 2011 at 21:48 (7 jaar ago)

    Wat goed dat je er zo over kunt vertellen! En super dat het steeds beter gaat.
    Je mag heel erg trots op jezelf zijn met de dingen die je de afgelopen tijd hebt bereikt.
    Succes met de komende periode. En remember, achter de wolken schijnt de zon.

    You can do it!

    Beantwoorden
  17. shna
    16 augustus 2011 at 22:54 (7 jaar ago)

    Goed van jou!
    Uiteindelijk gaat t allemaal over en is het leven alleen maar leuk ;)
    Ik heb ook een aantal keer hyperventilatie aanvallen gehad en het voelt indd of
    je dood aan het gaan bent, echt heel erg eng.

    Beantwoorden
  18. Ano
    17 augustus 2011 at 12:42 (7 jaar ago)

    Ik ga onder een anonieme naam, omdat andere niet hoeven te zien dat ik dit gezegd heb.

    Ik heb ook straatvrees, al ruim 5 jaar, door mij komt het door pestterijen, ik heb ook sociale fobie, en het is zo vermoeiend. Je moet door, je moet er vanaf zien te komen, maar het is zo makkelijk gezegd, maar het is moeilijk.

    Ik heb wel gewerkt, maar zit nu 10 maanden thuis, en inmiddels is mijn baan verleden tijd, omdat ik niet meer kon komen. Voor mij is samen met iemand gaan minder eng, ik moet me dan heel erg concentreren op diegene die mee gaat, en dan gaat het beter.

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      18 augustus 2011 at 11:26 (7 jaar ago)

      Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je heel snel weer beter met je gaat!

      Beantwoorden
  19. Marieke
    17 augustus 2011 at 23:05 (7 jaar ago)

    Oef, dit is even heftig. Je hebt het erg goed opschreven! Althans, bij mij komt het goed over. Ik heb een jaar lang een angststoornis gehad, en ja, tijdens paniekaanvallen denk je dat je dood gaat. Zo’n rare gedacht, als je er nu rustig over nadenkt… Maar het is inderdaad zo. Ik heb zelf niet gehyperventileerd, maar was wel volledig in paniek, van de kaart, duizelig en had hartkloppingen. Vreselijk, ja, daar wordt je bang van… Die angst maakte mij oververmoeid waardoor ik ook maanden thuis heb gezeten. Stapje voor stapje verder het huis uit… Het vertrouwen is inderdaad heel belangrijk! Echt, als je het een keer kan, kan je het daarna ook weer! Met je positieve instelling kom je er zeker. Wat therapie betreft, ik kan je PsyQ in Groningen heel erg aanraden. Ze zijn echt doelgericht en goed. Na maanden aanmodderen ben ik daar terecht gekomen en 10 weken later ging het zo veel beter. Het is heel inspirerend. Ik ben zelf 19 en de groep was ook best wel van mijn leeftijd (tussen 20 en 40) en dat is zo fijn om te weten, dat er anderen zijn die ook nog jong zijn. Goed, nu ben ik verhuist en ga ik weer studeren, ik dank de therapie daarvoor! Ik hoop dat het je ook lukt, ik ben er wel vrij zeker van!

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      18 augustus 2011 at 11:28 (7 jaar ago)

      Dank je wel en wat ontzettend fijn om te lezen dat het weer helemaal goed met je gaat, ook dit soort verhalen geven hoop! Welke therapie ik ga volgen weet ik nog niet maar ik wil liever geen groepstherapie omdat mij dit niet zo goed is bevallen, maar dat is natuurlijk heel persoonlijk.
      Heel veel succes met je studie!

      Beantwoorden
  20. Evi
    18 augustus 2011 at 08:56 (7 jaar ago)

    Mooi verteld! En heel fijn dat het nu weer goed met je gaat!

    Beantwoorden
  21. Annelies
    18 augustus 2011 at 15:28 (7 jaar ago)

    Ik vind het heel knap van je dat je dit zo met ons wil delen. En echt hee fijn dat het al zoveel beter gaat!

    Beantwoorden
  22. fre
    21 augustus 2011 at 13:54 (7 jaar ago)

    Fijn om te horren dat het beter met je gaat! lijkt mij een erg moeilijke tijd die je hebt gehad..

    Beantwoorden
  23. sisier
    24 augustus 2011 at 23:25 (7 jaar ago)

    Wat goed op te lezen dat het de goede kant op gaat en wat knap dat je dit zo allemaal op je blog zeg!

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *






Comment *