Filmpje: een angststoornis, wat is dat?

Vandaag heb ik voor jullie een video die behoorlijk persoonlijk is, een video waarin ik mijzelf flink bloot geef. In dit filmpje vertel ik over mijn angststoornis, over mijn paniekaanvallen en geef ik tips voor mensen die misschien ook met angsten te maken hebben. Deze video heb ik vooral gemaakt om te laten zien dat je, ook al heb je een psychische aandoening, dat je daar heel open over kunt zijn en dat het niet iets is om je voor te schamen. Daarnaast krijgen zoveel mensen te maken met angststoornissen dat het misschien wel handig is als je daar iets meer over weet. Maar vooral heb ik deze video gemaakt om mensen te helpen en ze het gevoel te geven dat ze niet alleen zijn. Mocht je na dit filmpje nog steeds vragen hebben, stel ze vooral bij de comments…

 

Dit vind je vast ook leuk...

46 Comments on Filmpje: een angststoornis, wat is dat?

  1. Irene
    28 mei 2013 at 16:39 (5 jaar ago)

    Heel intressant dat je het verteld, En heel knap dat je het durft en probeert te vertellen :) xx

    Beantwoorden
  2. Fleur
    28 mei 2013 at 16:40 (5 jaar ago)

    Wat goed dat je dit behandeld!
    En uiteraard respect dat je hier zo open op het wereld wijde web over durft te praten!

    Beantwoorden
  3. femketje
    28 mei 2013 at 16:52 (5 jaar ago)

    Ik zei het al op yt maar serieus respect meis!

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      28 mei 2013 at 21:01 (5 jaar ago)

      Ik ben begonnen met medicatie, alleen werken deze pas na een bepaalde periode. Mijn therapie liep een beetje stroefjes vanwege de grote angst waardoor ik niet volledig mijn oefeningen kon doen waardoor ik er niet genoeg van leerde. Daarom heb ik besloten om te starten met ad zodat mijn angst hopelijk enigszins wordt geremd en waardoor ik mijn oefeningen wel kan gaan doen. Dus zodra de medicatie effect gaat hebben, ga ik weer verder, anders zou het namelijk van mijn therapie tijd afgaan en dat is natuurlijk zonde!

      Beantwoorden
  4. Axelle
    28 mei 2013 at 17:18 (5 jaar ago)

    echt super dat je hier een filmpje over maakt, echt knap!

    Beantwoorden
    • Vinay
      21 januari 2014 at 18:18 (4 jaar ago)

      I personly think that hair cant grow fast or slow..my hair is cluoored,and I straighten it quite a lot..but I found something to make it look really nice and shiny..TRESemme has a HEAT PROTECTION spray that you spray on wet hair before drying and straightening..its really good and also smells nice..if you want really really soft hair,just leave your conditioner in for a few hours or even over night instead of just 2 minutes..that really works..

      Beantwoorden
    • Daisy
      21 februari 2015 at 16:50 (3 jaar ago)

      So that’s the case? Quite a revialteon that is.

      Beantwoorden
  5. Anoniem
    28 mei 2013 at 17:19 (5 jaar ago)

    Hee Sanne,
    Echt een mooi filmpje! Ik herken er ook heel veel dingen in.
    Door dit filmpje wil ook graag even mijn verhaal kwijt (misschien helpt het….)
    Ik kwam van een super leuke basisschool, ging altijd met plezier naar school en had de leukste tijd van mijn leven.
    Totdat het moment aanbrak dat we allemaal naar de middelbare school gingen. Iedereen ging zijn eigen weg en ik ook. Ik had voor een school gekozen waar veel gedaan werd met tekenen, computers en ontwerpen. Precies een goede school voor mij……… Dacht ik.
    Al snel begon ik te merken dat ik buiten de groep viel. Ze sloten me buiten en scholden me uit dat ik een ‘hoer’ was. Zelf boeide mij het niet echt, ik werd er niet onzeker door en deed gewoon mijn eigen ding.
    Na een halfjaar waren de groepjes gevormd en ik had nog steeds geen vrienden. Ik werd het pispaaltje van de klas.
    Op een dag liep ik buiten naar de metro toen ik merkte dat ik achtervolgt werd door het populaire jongens- en meisjes groepje van de klas. Ik merkte dat ze me volgde en zei wat van, totdat ik opeens bij mijn keel werd gepakt.
    Ik was het enige Nederlandse meisje in de klas, dat was ook te zien want ik heb blond haar en blauwgroene ogen. Ze spuugde in mijn gezicht en zeiden dat Nederlanders slecht waren, racisten en dat ze de Nederlanders gingen uitmoorden, waarvan ik de eerste was…. Ze lieten me op de grond vallen en liepen lachend weg. Zulke dingen gebeurde daarna wel vaker. Ik werd heel onzeker en bang. (Ik heb btw niks tegen allochtonen hoor)

    Daarna werd het alleen maar slechter, ik had een vriendinnetje in de klas gekregen. Ze was een beetje alternatief en zonderde zich ook van de rest af. In het begin was het echt een schatje, we deden alles samen en vertelde alles aan elkaar. Maar totdat ze depressief werd: Ze was het tweede doelwit in de klas. Ze had namelijk blauw haar en zwaar opgemaakte ogen en dat vonden ze raar. Ze begon zichzelf te snijden en dwong mij tot allemaal dingen: Ik moest mijzelf ook snijden, alcohol voor haar regelen (ik denk dat ze toen 13 was), drugs, roken en om naar bed te gaan met andere jongens. Ik weigerde dit allemaal want ik vond het te raar voor woorden. Dit was mijn vriendin helemaal niet! Ik had haar wat sites gegeven over hulp met snijden en depressiviteit.
    Toen kreeg ze een vriendje van ongeveer 19 jaar, hij vertelde haar (hoorde ik achteraf) dat ze mij maar moest slaan als ik niet luisterde. Dat deed ze gehoorzaam. Ik werd helemaal in elkaar getrapt en geslagen als ik niet deed wat ze zei. Ik deed alles wat ze wilde.

    Daarna is het met het populaire groepje ook nog erger geworden. Ze sloegen me minimaal 1x per week in elkaar. Ik kwam regelmatig thuis met blauwe plekken. Ik was heel erg bang en heb me soms 1 uur opgesloten in de wc omdat ik te bang was om eruit te komen. Toen ze daarachter kwamen werd ik op een gegeven moment bij mijn keel gepakt en helemaal in elkaar geramd. Ze knepen mijn keel dicht, zodat ik geen lucht meer kreeg, ik wist niet meer wat ik deed maar ik heb gevochten voor mijn leven. Ze lieten me los spuugde nog wat op me en trapte nog een paar keer tegen mijn hoofd.
    Ik kon bijna niet meer opstaan van de pijn . Mijn armen en benen zaten vol met bloeduitstortingen en blauwe plekken. Ook in mijn hals zaten bloeduitstortingen en was helemaal blauw. Uit mijn neus en mond kwam bloed. Ik had naar huis gebeld dat ik onverwachts bij V (Mijn beste vriendin op een andere school die ik al heel mijn leven ken) ging slapen. Uiteindelijk heb ik een nacht achter de school overnacht. Toen mijn ouders aan het werk waren ben ik naar huis gegaan.Ik had smoesjes verzonnen waarom ik een blauw oog had en bedekte de andere dingen met lange kleding en een sjaal
    Een paar weken daarna was ik erover uit, ik vertelde het mijn ouders. Die er erg van schrokken. We zijn naar de politie geweest en hebben aangifte gedaan over alles wat inmiddels al 2 jaar aan de gang was.
    Uiteindelijk hebben ze helaas niks meer gedaan door ‘gebrek aan bewijs’.

    Ik heb het contact met iedereen van mijn oude school verbroken.
    Nu doe ik een hoger niveau (ik deed eerst vmbo) op een andere school en heb het erg naar mijn zin. Ik zit nu in 2 havo/vwo omdat ik wel een jaar moest doen en ga volgend jaar VWO doen :D
    Behalve dat ik af en toe nog weleens paniekaanvallen heb gaat het prima met me.

    Liefs,
    Anoniem

    Excuses voor het lange bericht maar ik moest gewoon mijn verhaal kwijt.

    Beantwoorden
    • Emma
      28 mei 2013 at 20:52 (5 jaar ago)

      Wow, dit is ook wel een heel erg en pakkend verhaal ;o

      Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      28 mei 2013 at 21:05 (5 jaar ago)

      Jeetje wat een verhaal, wat verschrikkelijk! Wel een hele goede beslissing dat je het toch je ouders hebt verteld en dat jullie ook naar de politie zijn gegaan. Jammer alleen dat zij niets konden doen vanwege ‘gebrek aan bewijs’. Heel fijn om te lezen dat je nu wel je draai hebt gevonden op school, iedereen verdient immers een fijne schooltijd! Sterkte met je paniekaanvallen en heel veel liefs!

      Beantwoorden
    • ikuh
      29 mei 2013 at 13:12 (5 jaar ago)

      wauw wat een verhaal
      erg knap hoe je er mee om bent gegaan
      respect
      X

      Beantwoorden
  6. Savannah
    28 mei 2013 at 17:38 (5 jaar ago)

    Wow wat een bijzonder verhaal, wel apart dat je het niet hebt gerelateerd aan de computer. Sterkte! x

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      28 mei 2013 at 21:06 (5 jaar ago)

      Hihi, gelukkig niet want anders dan zou ik ook niet meer kunnen bloggen. Maar ik snap je gedachte, ik had er zelf alleen nooit bij stil gestaan omdat ik gelukkig zelf nooit die connectie heb gemaakt :)

      Beantwoorden
  7. Marieke
    28 mei 2013 at 17:41 (5 jaar ago)

    Een heel herkenbaar verhaal. Ik heb een jaar thuis gezeten met angorafobie van mijn 18e tot mijn 19e. Bij mij kwam het wel een beetje van de ene op de andere dag. Ik kreeg een mega paniekaanval en was daar zo bang van geworden dat ik niet alleen meer durfde te zijn. Iemand moest et bij zijn om te checken of ik niet dood ging! Ik kreeg snel medicatie en later ook therapie en nu gaat het gelukkig al weer prima. Ik krijg nog steeds wel eens een overdreven angstig gevoel bij dingen, maar nu weet ik er mee om te gaan.
    Voor mij hielp het om dingen echt te móeten doen. Dan ging ik naar het Kruidvat, kocht ik als beloning die Catrice lakjes en als ik thuis kwam moest ik opschrijven wat ik had gedaan en wat goed ging. Als ik de volgende keer weer ging, moest ik eerst het oude verslag lezen om te zien dat ik het wel kan.
    Ik hoop heel erg dat je snel (relatief he) over je angsten heen komt. Natuurlijk maakt het niet uit hoe lang je er over doet. Geef het alleen nooit op!

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      28 mei 2013 at 21:09 (5 jaar ago)

      Wat ontzettend fijn om te lezen dat het met jou weer helemaal goed gaat, dat geeft hoop! Goed ook dat je erop tijd bij bent geweest en dat je meteen in behandeling bent gegaan. Bij ons op therapie gaven ze idd ook als advies om de ‘enge’ dingen op te schrijven en daarna een verslagje schrijven over hoe het ging zodat je dit altijd even terug kunt lezen. Misschien maar weer mee beginnen! En ik geef zeker niet op, ik heb nog veel te veel doelen en wensen :) x

      Beantwoorden
  8. Mirjam
    28 mei 2013 at 18:09 (5 jaar ago)

    Heel knap van je Sanne! Je hebt het op een hele duidelijke manier uitgelegd. Ik wens jou het allerbeste toe meis! <3

    Beantwoorden
  9. Mieke
    28 mei 2013 at 18:20 (5 jaar ago)

    Respect Sanne! Ik denk dat je hier best wat mensen mee kunt helpen!

    Beantwoorden
  10. Natasja
    28 mei 2013 at 18:24 (5 jaar ago)

    Zo knap van je dat je zo open bent!
    Heel veel respect en succes met je volgende behandelingen!

    Beantwoorden
  11. Kim
    28 mei 2013 at 18:46 (5 jaar ago)

    Heel erg goed van je, om je verhaal te vertellen.
    Je gaat met deze video vast heel veel mensen helpen met de tips, maar ook verklein je hiermee de stap voor het zoeken van professionele hulp.
    Echt top van je!!

    Beantwoorden
  12. Lisa
    28 mei 2013 at 19:35 (5 jaar ago)

    heeel dapper dat je dit verteld en voor mij ook heel handig, ik zou je tips zeker opvolgen als ik ooit een paniekaanval o.d. krijg! je bent echt heel dapper

    Beantwoorden
  13. Ingeborg
    28 mei 2013 at 20:31 (5 jaar ago)

    Prachtig filmpje, die van Zoella vond ik ook prachtig, maar die van jou zelfs nog beter <3

    Beantwoorden
  14. victoria
    28 mei 2013 at 20:38 (5 jaar ago)

    Wat een goed filmpje zeg! erg dapper!
    Ik ben 15 jaar en heb volgensmij al bijna 3 jaar last van paniek aanvallen, ik heb er al ongeveer 5-8 heb gehad in die 3 jaar. Maar ik begon het me was 3 weken geleden te realiseren dat ik last had van paniek aanvallen, want ik zag het filmpje van Zoella en ik vond me er echt in. Ik had mn eerste op de begravenis van mn opa. we stonden buiten en het was wat warm ongeveer 25 graden. Op een gegeven moment hoorde ik alles heel slecht maar toch luid, ja ik kan het niet echt beschrijven.. Daarna werd het zwart voor mn ogen en begon ik helemaal te wiebellen. Mijn tante liet me gelukkig net op tijd zitten en toen begon mn hart tekeer te gaan en te hyperfentileren. Het was echt vreselijk. maar ik wist toen helemaal niks van paniek aanvallen. paar maanden later hadden we een bbq, en ik zat gewoon op een stoel en ik begon weer te hyperventileren, huilen, ik kon niet meer staan het was echt niet leuk. volgensmij dacht ik bij mezelf, oh ik krijg steeds op warme momenten zon aanval. gelukkig had ik 1 jaar geen last meer, maar toen ik vorig jaar naar kroatie ging had ik er uiteraard weer een, Terwijl ik gewoon op een rots zat! Ik begon te hyperventilleren en vrijwel alles wat jij zojuist in het filmpje opnoemde gebeurde. mn moeder was in de zee en mn vader en zus wisten niet wat ze konden doen. Ik zat daar maar te hyperfentileren en mensen keken me aan. En vorig jaar in September toen ik in het ziekenhuis zat en elke dag in een kleine warme doucheruimte moest douchen had ik bijna elke dag een paniekaanval in die kleine ruimte. Ik wou het zo erg vermijden om te douchen, waardoor ik mn wond niet goed uit kon douchen en dus een dag langer moest blijven. Ik huilde zo erg. gelukkig nadat ik thuis was had ik geen problemen meer. Een vorige maand had ik mn laatste paniekaanval toen we in parijs waren. We waren met de metro en op een gegeven moment zat de metro zo vol dat er niemand meer bij kon. nou dus toen de laatste lading mensen binnenkwam en ik als het ware tegen de paal aan werd gedrukt leekt het alsof er een knop bij me om ging en ik kreeg een paniekaanval stel je voor. In een ruimte waar ik me niet eens kon bewegen! ik rende z.s.m naar buiten wanneer het kon het was echt vreselijk. Na 20 min. was het ongeveer weg, maar toen we bij ons hotel kwamen zagen we dat een auto tegen onze auto aangeplakt werd. mijn ouders waren daar heel boos om en ik stond daar maar uit het niets te huilen en hyperventilleren (en niet om de auto, maar gewoon de paniekaanval) een groep mensen staarde ons aan, en ik kon het gewoon niet uithouden Ik wou gewoon naar mn kamer. En gelukkig toen ik op onze hotelkamer zat was alles na 10 min goed. Dus ja, dit is mijn verhaal. Ik ben er ook open over, maar ik probeer toch het liefst drukke ruimtes met harde geluiden te vermijden. Ik sta soms een stap weg van een paniekaanval alleen als ik door een drukke donkere warme gang op school moet of als ik me moeder niet kan vinden in een drukke & luide ruimte/winkel.
    xxx

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      28 mei 2013 at 21:14 (5 jaar ago)

      Wat ontzettend vervelend voor je :( ik weet precies wat je doormaakt. Als ik het zo lees lijkt het idd wel heel erg op paniekaanvallen, ook al ben ik natuurlijk geen arts. Heb je er al over nagedacht om misschien hulp te zoeken? Misschien zou je een keertje naar je huisarts kunnen gaan en de situatie uitleggen en wie weet kan hij/zij iets voor je betekenen? In ieder geval heel veel sterkte en laat je niet leiden door de angst en dan komt het allemaal goed! x

      Beantwoorden
  15. martina
    28 mei 2013 at 22:42 (5 jaar ago)

    hoi sanne,
    knap van je dat je je verhaal zo verteld!
    ik hoop dat je je snel weer eens de oude gaat voelen!!
    (en dat bedoel ik niet dat ik het zie als een griepje, ik hoop gewoon dat je er zo snel mogelijk vanaf komt, maar dat is altijd moeilijk om over te brengen via de computer ;) )
    Heeeeeeel veel succes, zou willen dat ik je kon helpen!

    Beantwoorden
  16. Sarah
    28 mei 2013 at 23:06 (5 jaar ago)

    Hee Sanne,
    WAUW, echt WAUW.
    Ten eerste dat je dit doet is echt geweldig, volgens mij help je hier zoveel mensen mee :)
    Ten tweede kan ik me er ook in vinden en heb ik echt wat aan je tips!
    Ik heb eigenlijk twee soorten. Overdag heb ik paniekaanvallen over overgeven. Dus dat ik bang ben om te gaan overgeven.
    En als ik in mn bed lig, denk ik altijd: Ik denk dat ik morgen dood ben.

    Echt super dat je dit gedaan hebt! Ik ben er echt heel erg blij mee.
    Xxx

    Beantwoorden
  17. Nelly
    28 mei 2013 at 23:14 (5 jaar ago)

    Knap dat je het vertelt. Goed uitgelegd ook, zeker over die verbindingen in je hersenen.
    Ik heb met 2 van mijn kids neurofeedback gedaan en die heeft het ook altijd over “nieuwe” verbindingen aanmaken. Dus voor mij klonk het zeer logisch.

    Groetjes Nelly.

    Beantwoorden
  18. Lies
    28 mei 2013 at 23:59 (5 jaar ago)

    Heel erg knap dat je hier een filmpje over gemaakt hebt en het zo goed hebt uitgelegd. Dat vind ik toch altijd het moeilijkste om alles goed en begrijpelijk aan een ander uit te leggen met wat een angststoornis en paniekaanvallen nou precies inhoud. Alles wat je verteld is ook heel herkenbaar voor mij. Er is eigenlijk niks waarvan ik zeg van dat herken ik niet en vind het ook fijn om nu te weten dat ik bijvoorbeeld niet de enige ben waarbij het zover ging dat zelfs het naar beneden lopen om naar de wc te gaan al een hele opgave was. Zelf zou ik er ook heel anders mee omgaan als ik toen wist wat ik nu weet. Ik heb bijvoorbeeld ook een hele lieve moeder die kocht wat ik wou hebben. Tot ze op een dag zei van meid zo gaat het niet langer, want op deze manier help ik je niet en kom je niet verder. Ik ga je alleen nog helpen door mee te gaan om weer de dingen te kopen die je graag wilt en ga je niet mee, dan vind ik het heel sneu voor je maar zal je niet hebben wat je graag wilt en ook geen boodschappen in huis hebben. Ik ben toen stapje voor stapje met mijn moeder mee naar de winkels gegaan en dat heeft mij wel enorm geholpen. Het blijft altijd nog moeilijk en heb dagen dat het totaal niet goed gaat, maar een paar weken geleden is het wel zover gegaan dat ik na 5 jaar alleen naar de winkel om de hoek durfde te gaan om een boodschap te doen. Mijn huisarts heb ik helaas altijd weinig aan gehad. Ik ben er vaak heengegaan maar kreeg alleen te horen dat ik spanningen moest vermijden en afleiding moest zoeken, omdat ik mijn angststoornis heb gekregen toen ik teveel spanningen had of ik werd naar huis gestuurd met een recept voor een doosje slaappillen waarvan ik nu nog niet weet wat ik daarmee moest haha. Ik heb dus vooral alles zelf moeten doen, maar gelukkig wel met heel veel steun van vooral mijn moeder en daarnaast mijn oom. Zij hebben beide toen ze mijn leeftijd waren ook paniekaanvallen gehad. Ik probeer er zelf ook steeds meer open over te zijn, want daar heb ik toch altijd wel moeite mee gehad. De keren dat ik er open over was werd er al snel gedacht dat ik psychisch niet helemaal in orde was en ook vooral veel onbegrip op de manier van als iedereen dit of dat gewoon dagelijks kan doen, dan kan jij je er ook makkelijk overheen zetten en het gewoon doen. Dat trok ik mij altijd heel erg aan, maar nu weet ik gelukkig beter en ben ik er steeds meer open over en schaam ik mij er ook absoluut niet meer voor. Helaas zijn er bij mij ook nog wel wat angsten bijgekomen. Ik heb bijvoorbeeld ook ziektevrees en slik en stik angst, maar ook dat gaat nu gelukkig de goede kant op. Ik blijf doorvechten tegen mijn aanvallen en geloof er daarom ook zeker in dat er ooit een dag komt dat ik weer gewoon “normaal” kan leven. Alleen dan wel met de wijsheid die ik nu heb, want het heeft mij toch op een bepaalde manier ook heel veel geleerd en dan vooral over mezelf.

    Nogmaals ik vind het echt heel erg knap dat je dit filmpje gemaakt hebt en ik wens jou ook heel veel kracht toe in de strijd tegen je angststoornis!

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      30 mei 2013 at 22:37 (5 jaar ago)

      Heey, heel erg bedankt voor je comment. Sorry voor mijn hele late reactie maar ik wou even in alle rust de tijd nemen om te reageren (had je reactie al wel eerder gelezen hoor). Wat naar dat je dus precies hetzelfde hebt, zoals ik ook al in mijn video zei dit gun je echt helemaal niemand. Ook wel herkenbaar dat je moeder op een gegeven moment zei dat als je zelf wat wilt dat je het dan zelf moet halen met haar aan je zijde, zo gaat het nu ook met mij een mijn vriend. Wil ik iets, dan moet ik zelf het halen/kopen met uiteraard hulp. Zo probeer ik ook stapje voor stapje wat zelfstandiger te worden. Wat ontzettend knap dat je na 5 jaar helemaal zelf naar de winkel bent gegaan, dat moet onwijs goed hebben gevoeld. Vaak als ik zulke goede ervaringen heb (zoals laatst ben ik mee geweest naar Amsterdam) dan krijg ik zoveel positieve energie, daar kan ik dan dagen op teren, heerlijk! Alleen zijn zulke spannende dingen ook wel heel vermoeiend, dat is dan weer het nadeel. Mijn moeder heeft het ook gehad toen ze mijn leeftijd had, zij is er helemaal overheen gekomen maar ze weet erg goed waar ik het over heb, dus ook van haar krijg ik altijd erg veel begrip! Sowieso van mijn omgeving, daar ben ik ook echt super dankbaar voor. Ik wens jou ook heel veel sterkte, blijf vechten en in jezelf geloven, dan moet het uiteindelijk helemaal goed komen! x

      Beantwoorden
  19. Stephanie
    29 mei 2013 at 00:18 (5 jaar ago)

    Bijzonder je verhaal, tof dat je dit durft te delen!
    Sterkte! xxx

    Beantwoorden
  20. Anouk
    29 mei 2013 at 14:02 (5 jaar ago)

    Wat een bijzonder verhaal, erg knap dat je dit vertelt! ik wens je veel sterkte

    Beantwoorden
  21. Anouk
    29 mei 2013 at 14:56 (5 jaar ago)

    Wat knap dat je er zo goed over kan praten. Goed dat je doorgaat ook. Lijkt me niet makkelijk voor de camera zo naar ons als kijker dit te vertellen. Echt super knap!!!
    Ik heb ruim een jaar geleden een periode gehad dat ik bang was van bepaalde mensen om mij heen als ze in mijn buurt kwamen. Ook echt vervelend. Ben er alleen nog niet achter of dat nou komt omdat een vriendin (althans dat dacht ik)mij dingen aan had gepraat of dat het nu echt zo was. Maar goed gaat veel beter nu. Jij heel veel succes nog!!xx

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      30 mei 2013 at 22:37 (5 jaar ago)

      Dank je wel en heel fijn om te lezen dat het nu weer beter met je gaat! x

      Beantwoorden
  22. Lynnemien
    29 mei 2013 at 15:18 (5 jaar ago)

    Hey Sanne,

    Heel erg sterk van je dat je met je verhaal naar buiten komt, ik had er al af en toe iets over gelezen op je site en vind het positief dat je er nu in detail op ingaat. Hier kan je andere mensen mee helpen en onderwerpen zoals deze uit de taboesfeer halen. Het is zeker niet iets waar je je voor moet schamen, ik ben dan ook blij voor jou dat je geen negatieve opmerkingen hebt gekregen.
    Je gaat er vrij positief mee om, ik hoop dan ook dat je snel verbetering gaat zien. Het is niet makkelijk om te leven met zoiets en al zeker niet als het al jaren je leven bepaalt. Blijf vooral geloven dat het beter kan worden! :)

    Ik studeer zelf Klinische Psychologie en ben daardoor dus wel bekend met het onderwerp, maar ikzelf ben eigenlijk altijd al een vrij angstig persoon geweest, bang om op te vallen, om te betalen in de winkel, om voor publiek te spreken, om mijn doelen niet te halen ed. Je mag het gerust faalangst noemen. Door toch dingen te doen ging dit beter, maar sinds een tijdje is dit nu erger en heb ik af en toe last van depressieve en angstige episodes. Dan durf ik niet naar buiten, niet naar de winkel, niet naar de les enzovoort. Het is dan inderdaad makkelijk om gewoon niet te gaan, maar dat helpt niet op de lange termijn, integendeel. Daarom dwing ik mezelf om toch naar buiten te gaan, al gaat dat soms moeilijk. Ik voelde me lang een mislukkeling en durfde het met niemand te delen. Ik was toch die immer positieve, sterke meid met de grote mond? Je moet gewoon weten dat het iedereen kan overkomen en dat het ook vaker voorkomt dan je denkt.
    Onlangs heb ik ook de diagnose van diabetes type 1 gekregen, wat de boel niet meteen beter maakt. Volgens mij zijn mijn angstige en depressieve episodes daar ook aan gerelateerd, al wist ik toen nog niet dat ik diabetes had. Ik heb namelijk vaak last van hypoglycemie of te lage bloedsuiker. Dit geeft een gevoel dat erg vergelijkbaar is met een paniekaanval (angstig, verward, zweten, beven, duizelig, hartkloppingen,…) Je kan het op elk moment krijgen en ik ben nu dus ook constant bang dat ik het ga krijgen of dat ik het niet in de hand kan houden, zeker omdat ik het ook al in de les heb gehad. Binnenkort beginnen mijn examens en ik ben er als de dood voor dat ik een hypo krijg terwijl ik een examen maak. Het is het meest afschuwelijke gevoel dat ik ooit heb gehad. Toch probeer ik er het beste van te maken, opgeven is voor mij geen optie.

    Voor mensen die hetzelfde meemaken, blijf geloven dat er verbetering mogelijk is. Er zijn therapieën en technieken die je kunnen helpen. Stel geen vermijdingsgedrag, hoe aantrekkelijk dat ook lijkt. Hoe sneller je terug “normaal” kan functioneren, hoe beter. Praat erover met mensen die je vertrouwt. Ze zullen waarschijnlijk zelf ook al merken dat er iets is en het is dus beter om hen zelf te vertellen hoe je je voelt, dit kan misverstanden en onbegrip voorkomen. Als je iets niet durft, vraag iemand om met je mee te gaan. Dit heeft mij geholpen aangezien je dan weet dat indien er iets zou gebeuren, er iemand is die je kan helpen. Vaak gebeurt er dan ook niets ergs en kan je meer zelfstandig dingen gaan doen die je eng vindt. Stel doelen op en beloon jezelf eventueel als je iets gehaald hebt. Forceer jezelf wel niet teveel, doe het rustig aan, stapje voor stapje. Schaam je vooral niet, je hebt hier niet zelf voor gekozen. Je bent niet zwak, zielig of waardeloos, integendeel je bent sterker dan deze aandoening!
    Sorry, als het even wat te adviserend of coachend klinkt, haha. Maar als ik toen had geweten wat ik weet had ik er niet zo lang alleen mee rondgelopen :)

    Sanne en lotgenoten, heel veel sterkte, beterschap en liefs! x

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      30 mei 2013 at 22:43 (5 jaar ago)

      Dank je wel voor je comment en je bemoedigende woorden! Ik verbaas mij er echt over hoeveel mensen een reactie achterlaten (en mailtjes die ik heb gekregen) die met hetzelfde zitten, zo ontzettend naar en ik gun het echt helemaal niemand! In ieder geval heel goed dat je zo sterk bent dat je ondanks je angsten je dingen blijft doen, want dat is zo belangrijk idd. Ik hoop heel erg dat het steeds beter met je gaat en dat je uiteindelijk ook dit rottige hoofdstuk af kunt sluiten. In ieder geval alvast heel veel succes met je examens, hopelijk blijft een hypo uit, en geloof in jezelf! Jij ook veel sterkte x

      Beantwoorden
  23. Emma
    29 mei 2013 at 16:48 (5 jaar ago)

    Wat een ontzettend goed filmpje, Sanne! Heel knap dat je het hebt opgenomen. :)
    Ik begrijp nu een stuk beter wat een angststoornis nu inhoudt.
    Ik heb zelf een pijnstoornis en wat jij zei over dat je je niet schuldig moet voelen (of hoort te voelen) over een stoornis deed mij echt even de ogen open. Dankjewel daarvoor!

    Knap hoe je erover praat, ik hoop uiteraard dat het vervolg van je dagbehandeling goed zal uitslaan. :) Wat fijn trouwens hoe je vriend je ondersteunt! Ik merk zelf dat de relatie met mijn vriend misschien juist door lastige situaties een stuk sterker geworden is (voor mij het idee van ‘dit alles en toch blijf je bij me?’).

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      30 mei 2013 at 22:46 (5 jaar ago)

      Dank je wel voor je reactie Emma, wat naar dat je een pijnstoornis heb. Ik wist eigenlijk niet wat het was dus ik heb het even snel opgezocht, lijkt mij heel naar! Ook ik merk dat de relatie van mij en mijn vriend onwijs sterk is geworden, we zeggen wel eens tegen elkaar, als we dit ‘overleven’ met z’n beiden dan kunnen we alles aan! Sterkte x

      Beantwoorden
  24. Tirza
    29 mei 2013 at 19:22 (5 jaar ago)

    Sanne, heel erg respect voor jou. Ik ga dit filmpje echt liken delen enz. Hardstikke goed. Wauw. Iedereen met die verhalen, verschrikkelijk dat er zoveel mensen dit meemaken!. Ik vind het geweldig wat je doet en ik heb er echt enorm veel respect voor.
    Ik vind je heel dapper en in filmpjes is het nooit te zien dat je bang bent of een angstoornis hebt. Ik volg je blog een tijdje (nog een maand en dan een maand! dan mail ik je wel :) ) en ik heb gevolgd toen je naar de dagbehandeling ging. ik meen het, ik heb serieus 1x per dag gedacht aan hoe jij daar zo zat. klinkt heel raar maar ik hecht me aan verhalen die ik op internet lees. Ik stel me vaak aan dat het daar verschrikkelijk is en ik beeld me in dat het echt slecht gaat. zo’n creep ben ik.
    ik kan me enorm opwinden maar meestal ben ik wel relax. in mijn hoofd ben ik zo , aaah! aah, en wat nou als dat gebeurd, maar ik laat dat nooit zien, tenzij ik met een vriendin klets ofso.

    nog maals heel veel respect en het is toch wel een lang bericht geworden haha!

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      30 mei 2013 at 22:49 (5 jaar ago)

      Dank je wel voor je reactie! In therapie is niet zo heel naar hoor, leuk is anders natuurlijk. Ik dacht eerst ook dat het verschrikkelijk zou zijn, dat was het ook wel de eerste paar dagen, maar dat kwam meer omdat ik niet thuis was in mijn eigen vertrouwde omgeving. Eigenlijk is het wel een ‘fijne’ plek, met soortgenoten en professionals die samen met jou aan je problemen werken. Daarnaast is het ook heel fijn om heel concreet bezig zijn met je problemen, beter dan alleen maar thuis zitten. Lief dat je aan mij hebt gedacht! xxx

      Beantwoorden
  25. Laura
    31 mei 2013 at 22:34 (5 jaar ago)

    Wat een onwijs interessant filmpje! Heftige verhalen ook hier in de comments :O. Ik heb nog een vraagje (puur uit interesse): als ik het goed begrijp kun je met therapie en dergelijken wel van die angststoornis afkomen, maar hoe zit dat met paniekaanvallen? Kan dat ook overgaan of moet je daarvoor je hele leven medicijnen slikken?

    Beantwoorden
    • Sanne van Huis
      31 mei 2013 at 23:00 (5 jaar ago)

      Hoi Laura! Met therapie kun je idd van je angststoornis afkomen maar ook wel van de paniekaanvallen. Ik denk dat ik min of meer in een vicieuze cirkel terecht ben gekomen (ik denk heel veel mensen met angst). Door de paniekaanvallen durfde ik op een gegeven moment niet meer naar buiten en nu bij de gedachte dat ik naar buiten moet krijg ik een paniekaanval. Ik verwacht en ik hoop dat wanneer naar buiten gaan minder een issue wordt, dat ik vanzelf minder gestresst door het leven ga en dat de paniekaanvallen uiteindelijk aanzienlijk minder gaan worden. Waarschijnlijk blijft het wel altijd een zwakke plek (vooral bij stressvolle situaties) en ik denk ook dat ik daarmee moet leren leven. Ik denk wel dat er mensen zijn die hun hele leven medicatie slikken om rustig te worden/blijven, maar ik wil dit absoluut niet want ik ben totaal geen fan van medicatie :)

      Beantwoorden
  26. melanie
    31 mei 2013 at 22:34 (5 jaar ago)

    wat een goed filmpje ik heb ook een soort angst ik ben altijd bang wat andere mensen van mij denken of vinden. en dit is ook best lastig met werken ik heb nu werk waar ik eigelijk vooral alleen ben. ik kan niet zomaar ergens solliciteren
    waar heel veel mensen werken.
    dit is best lastig maar probeer zoveel mogelijk te denken dat het me niks uit maakt wat andere van mij vinden.

    liefs melanie

    Beantwoorden
  27. Purpurapapilio
    22 augustus 2013 at 04:36 (5 jaar ago)

    Echt heel mooi verwoord ;) Ik weet zeker dat je hier veel mensen mee helpt!

    Beantwoorden
  28. Jetje
    4 augustus 2015 at 12:53 (3 jaar ago)

    Hi Sanne,
    Trots ben ik op jou dat je hier zo open over durft te zijn en je verhaal zo goed kunt vertellen! Veel mensen kunnen zich in je herkennen, zo ook ik.
    Naast het feit dat we beide Groningers zijn (haha) heb ik sinds mijn 20e ook een angststoornis. Het begon met agorafobie maar dit is helaas, met ups en downs, verder uitgegroeid tot een angststoornis. Ben nu 27 jaar en kom al 2 jaar niet meer uit mijn woonplaats. Mijn familie en vrienden bezoeken mij en ik hoop dat dit ik ooit hen weer kan bezoeken. Gezien dit filmpje van 2013 is, ben ik benieuwd hoe het nu met je gaat. Heb je aan bepaalde therapieën veel gehad of juist helemaal niks?
    Liefs Jet

    Beantwoorden
  29. Lisa
    11 december 2016 at 21:30 (2 jaar ago)

    Hey Sanne,
    Hoe is het nu?

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *






Comment *